تبعیدی

در محکومیت 300

2007-03-10T19:31:00.000+05:30

در همراهی با دوستان دیگرم و برای ایرانم300 the movie

پدر خوانده وبلاگستان

2006-11-04T18:43:00.000+05:30

راستش می خواستم در مورد شکرهای اضافه ای که این بچه پررو در این جا خورده هیچی نگم ولی از شما چه پنهون دیدم این مرتیکه خیلی پاشو از گلیمش دراز کرده یاد مرحوم میرزاده عشقی افتادم و اون شعر معروفش پس این شما و این هم پدر خود خوانده وبلاگستان

پدر وبلاگ فارسی اگر این بی پدر است

بر چنین وبلاگ و روح پدرش باید رید
بر حسین خان نتوان کرد جسارت اما
آنقدر هست که بر فرق گرش باید رید
گرچه کم مایه وبد ترکیب است
به افاضات بدون اثرش باید رید

او که گه در یوروپ و گه کاناداست
به همه دربدری های بدون ثمرش باید رید
مردک پست و جفنگی که شود همدم دزد گله

لاجرم برنفس وهمدمی اش باید رید

دویچه وله زسر قحط رجال کرده همو را داور
از بد حادثه بر داور و هم دویچه وله باید رید

پ.ن:با سپاس از خواننده محترم که یاد آوری کردند که شعر از مرحوم میرزاده عشقی بوده به هرروی دوری از مام وطن و عدم دسترسی به اصل کتاب موجب این اشتباه گردید.

انقلاب

2006-03-26T20:09:00.000+06:00

ياد آن زمان كه چندي از شور انقلابي هرگز نبود يكدم در ديده خواب مارا "تا مرگ شاه خائن، نهضت ادامه دارد" گفتيم و از مسلسل، آمد جواب مارا برديم ماديان را، از بهر فحل دادن بر عكس آرزو ها شد مستجاب مارا كوني و كله قندي داديم و باز گشتيم ديگر نماند وامي از هيچ باب مارا گر انقلاب اين است باري به ما بگوئيد ما انقلاب كرديم، يا انقلاب مارا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شبا هت هاي رژيم سلطنتي و ولايت مطلقه فقيه

2006-03-21T12:09:00.000+06:00

سواد فارسی نداشت و من نوشتن را يادش دادم رضا می‌خواست ناپلئون و يا هيتلر شود

سيد ضياء مغز و عقل رضا بود و او را با ژنرال آيرونسايد، ديكسن و سرهنگ اسمايس انگليسی آشنا كرد و ترتيب ملاقات‌ها را داد. بعد هم او را انداخت جلو كه عليه احمد شاه كودتا كند. رضا هم وقتی شاه شد سيد ضياء را بيرون كرد. سيد ضياء دشمن قوام السلطنه و مصدق بود. من خودم هم شعر می‌گفتم و هم تار می‌زدم و هم يك دانگ صدا داشتم. شهريار، رهی معيری و ابراهيم صهبا برای من شعر می‌خواندند و ابوالحسن صبا ساز می‌زد. مرضيه، ملوك ضرابی، كورس سرهنگ زاده و بعدها از نسل بعدی ستار و‌هايده و مهستی می‌آمدند در محفل من می‌خواندند.

مرحوم آقای محمد علی فروغی خيلی با سواد بود و علاوه بر آنكه طرف مشورت رضا قرار می‌گرفت، ساعت‌ها می‌نشست و برای رضا از تاريخ ايران تعريف می‌كرد و حتی او را تعليم خط می‌داد و سواد می‌آموخت. چنان قشنگ حرف می‌زد كه ما صدای چكاچاك شمشير نادرشاه را می‌شنيديم. كار به جائی رسيده بود كه رضا می‌گفت شب‌ها خواب كورش هخامنشی و داريوش را می‌بيند.

يك ملای جوان كه خط بسيار خوبی داشت، رضا او را از چالوس آورده به تهران و در دفتر به كار گماشته بود. اين ملای جوان هم لباس آخوندی را درآورده و كت و شلواری شده بود و رضا هم اسم او را گذاشت "هيراد". اين آقای هيراد بعدها ترقی كرد و رئيس دفتر مخصوص شاهنشاهی شد و بعضی اوقات هم به رضا سواد می‌آموخت. اسم اصلی اش بود "رحيمعلی فقيه يعسويی».

رضا در اوائل آدم كم سوادی بود. چون در ديويزيون قزاق با روس‌ها خدمت كرده بود زبان روسی را عين فارسی صحبت می‌كرد. تركی را هم خيلی عالی حرف می‌زد. چون مدت كمی در نزد وزيرمختار انگليس به عنوان رئيس محافظين سفارت انگليس خدمت كرده بود مقداری هم انگليسی می‌دانست. رو خوانی فارسی را هم بلد بود اما دستخط نداشت. بعد كه به تهران قوا كشيد معلم خصوصی گرفت و نوشتن ياد گرفت. من هم شب‌ها با او كار می‌كردم و كنار دستش می‌نشستم تا شعرهائی را كه می‌گويم بنويسد و تمرين خط كند. اين ضعف رضا نبود كه سواد نداشته، بلكه قوت او بوده كه عليرغم‌بی‌سوادی به آن مقام رفيع رسيد و فرمانده كل قشون (سردار سپه) شد. بعد كه سواد پيدا كرد كتاب‌های مورد علاقه اش مربوط به ناپلئون بود و خيلی در مورد ناپلئون كنجكاوی می‌كرد و به او علاقمند شده بود.( در فصل ديگری از اين خاطرات كه در شماره گذشته پيك هفته منتشر شد، می‌آيد كه بعد از روی كار آمدن هيتلر، اين علاقه به ناپلئون تبديل شده به علاقه به هيتلر!)

سيد ضياء طباطبائي

سيد ضيا پسر سيد علی آقا يزدی بود كه آخوند و فقيه دربار مظفرالدين شاه بود. من خودم پدر سيد ضياء را كه در ايام عزاداری در تكيه دولت روضه می‌خواند ديده بودم. يك محرك خوب برای رضا بود و بهتر بگويم مغز و عقل رضا درتصرف تهران بود. فكر كودتا عليه احمد شاه قاچار را سيد ضياء در مغز رضا انداخت. سيد ضياء زبان انگليسی می‌دانست و متصل به انگلستان مسافرت می‌كرد يا به دهلی می‌رفت و روابط صميمی با نايب السلطنه هندوستان و وزير مختار انگليس در ايران داشت. با ژنرال آيرونسايد مثل برادر بود وچند بار ژنرال آيرونسايد را به خانه ما در چهار راه حسن آباد آورد.

سيد ضياء شب‌ها می‌آمد و رضا را آموزش می‌داد و تشويق به كودتا عليه احمد شاه می‌كرد. از پادشاه انگلستان مدال و منصب شواليه گری داشت و انگليسی‌ها خيلی از او حمايت می‌كردند. سيد ضياء از دو نفر به معنای واقعی تنفر داشت. يكی مرحوم قوام السلطنه و يكی هم دكتر محمد مصدق. علت هم اين بود كه انگليسی‌ها قوام السلطنته را هميشه بر او ترجيح می‌دادند. با دكتر مصدق هم بد بود چون در سال 1330 كه انگليسی‌ها فشار آوردند سيد ضياء را نخست وزير كنند دكتر مصدق با مانورهای سياسی كه كرد راه رسيدن او به كاخ ابيض را سد كرد و نگذاشت مامور تشكيل كابينه شود.

رضا دو نفر رفيق انگليسی معتبر داشت كه يكی از آنها ژنرال آيرونسايد بود و ديگری سرهنگ "اسمايس" كه من اين دو نفر را هم قبل از سلطنت رضا در منزل خودم پذيرايی كردم وهم بعد از سلطنت رضا برای تجديد ديدار به ايران آمدند و دركاخ سعد آباد با رضا و من ملاقات كردند. حالا يك عده پيدا نشوند و اين حرف مرا مدرك قرار بدهند و بگويند رضا آدم انگليسی‌ها بوده و چه و چه و چه.

سيد ضيا ترتيباتی برای ملاقات رضا با امرای انگليسی مثل آيرونسايد و ديكسن و الباقی داد. البته او زياد در مورد ملاقات‌های خودش با انگليسی‌ها به من معلومات نمی داد.

رضا بعد از آنكه حكم سردار سپه‌ای خود را گرفت امر به بگير و ببند داد. بعد از اين دستگيری‌ها احمد شاه حكم نخست وزير سيد ضياء را هم صادر كرد و كابينه معروف به "سياه" خود را تشكيل داد، كه البته چند ماه بيشتر دوام نيآورد و متلاشی شد و رضا جانشين او و رئيس الوزراء هم شد.

دردسرتان ندهم. رضا از روزی كه وارد تهران شد و حكم سردار سپهی گرفت تا حدود 5 سال تمام مجاهدت كرد و همه ياغی‌ها را در گيلان(جنبش جنگل و جمهوری گيلان)، كردستان (اسماعيل خان سميتقو)، خراسان(كلنل تقی خان پسيان) و خلاصه سبيل همه اين افراد را دود داد. عده‌ای را مقتول ساخت و عده‌ای مانند شيخ خزئل را از اهواز به تهران آورد و تحت الحفظ در بازداشت خانگی قرارداد.

بعد از رفتن احمد شاه، كم كم علما از در مخالفت با رضا درآمدند. می‌گفتند رضا می‌خواهد مقام مصطفی كمال پاشا(آتاتورك) را احراز كند و كوشش دارد به رياست جمهوری انتخاب گردد و جمهوری مخالف كيان اسلام است و از اين قبيل توطئه‌ها می‌كردند.

ويرانی انگشت شمار ساختمان‌های تاريخی دوران قاجاريه

من گاهی اوقات با رضا دعوا می‌كردم كه اين ساختمان‌های نفيس را خراب نكند. رضا می‌گفت هر چه كه مردم را به ياد دودمان قاجاريه بياندازد بايد خراب شود تا جلوی چشم مردم نباشد!( نگاه كنيد به همين سياست در جمهوری اسلامی و آثار تاريخ ايران. هر كس به قدرت می‌رسد تصور می‌كند حكومتش ابدی است و گذشته را ويران می‌كند تا مردم به ياد گذشته نيفتند. درحاليكه حكومت‌ها می‌آيند و می‌روند و گذشته تاريخی بايد بماند- پيك هفته)

شعر و ادبيات

به موسيقی خيلی عشق می‌ورزيد و دوستان صميمی ويكدل من كه اغلب ساعات شبانه روزی شان را با من می‌گذرانيدند چند خوانند زن كشور بودند.

يكی ازآنها خانم ملوك ضرابی بود كه ما دونفراز زمانيكه رضا فرمانده كل قوا ) سردارسپه( شده بود با هم آشنا شديم و سابقه دوستی ما به سال 1299می رسيد.

بعد هم خانم مرضيه خواننده خوش صدا بود كه خيلی ازخواندن اولذت می‌بردم. ازمردها هم بعضی خوانندگان مثل كورس سرهنگ زاده را خيلی می‌پسنديدم وازنوازندها هم بديعی وياحقی وخرم. كه اين خرم‌ها دونفربودند كه با هم نسبت هم نداشتند.

البته خواننده‌های جوان هم بودند كه پيش من می‌آمدند ومی خواندند.(اين صداهای جوان‌هايده و مهستی و از مردها ستار بودند.)

من خودم هم سنتوروتارمی نواختم واگرتعريف از خود نباشد نيم دانگ صدا هم داشتم ) كه البته حاليه نای صحبت كردن هم ندارم! ( علاقه ديگرمن به شعربود، خيلی شعردوست داشتم. نه اينكه شعر را درروزنامه ومجله و كتاب وديوان بخوانم. خيلی دوست داشتم كه شعررا اززبان خود شاعربشنوم.

به همين خاطردرمحل اقامت من مجلس شعرخوانی بطورمرتب برگزار می‌شد وشعرای طرازاول مملكت می‌آمدند واشعارخود را می‌خواندند. گاهی هم ابوالحسن خان صبا می‌آمد وبا سازخود ما را مشعوف می‌كرد...

ازشعرای مورد علاقه زياد من يك " رهی معيری" بود كه به من تعليم هم می‌داد واشعارمرا تصحيح می‌نمود.

ديگران هم بودند مثل " ابراهيم صهبا" كه آدم جالبی بود ودرجا ) فی البداهه( شعرمی گفت.

چون بعد ازمطلب قوام السطنه اين سئوال را مطرح كرديد بايد بگويم كه قوام هم شاعرچيره دستی بود واشعارقوی می‌گفت. نمی دانم ازاو ديوانی چاپ شده يا نه؟!

بيشتراشعارمن به زبان تركی است. موقعی كه شهرياردرتهران ساكن بود او را چند باردعوت كردم. آمد به كاخ وشعرهای مرا شنيد و راهنمايی‌هايی كرد وحرف‌هايی زد كه باعث تشويق من شد.

من شعرشهريار و بخصوص نحوه شعرخوانی او را خيلی دوست داشتم. بخصوص وقتی او شعرمی خواند وابوالحسن خان صبا هم سازمی زد! « سوزی نداشت شعردل انگيزشهريار- گرهمره ترانه، سازصبا نبود!»

آدم وقتی مادرشاه مملكت است محدوديت‌هايی دارد. ازجمله محمدرضا اجازه نمی داد ديوان اشعارمن چاپ شود ومی گفت مردم نظرشان درمورد من عوض می‌شود! خوبيت ندارد ملكه مادرشعربگويد وازاين قبيل حرف‌ها.

البته سطح فرهنگ وادراك مردم درآن سالها با امروز زمين تا آسمان فرق می‌كرد و مردم نظرخوشی به امورهنری نداشتند. شايد هم حق با محمد رضا بود.

من درهمه اوزان وسبك‌های شعری طبع آزمايی می‌كردم ومضمون بيشتراشعارم مشتمل برنصايح ويا تهييج علائق ملی و ميهنی بود.

" شمس" چند نمونه ازاشعارقديمی مرا دراختيار دارد. من از زمان ازدواج با رضا شعرمی گفتم كه البته دراوايل شعرهايم ازنظرصنعت شعری اشكال داشت و بقول معروف ضعيف بود، اما بعدها به قوت كارهايم افزوده شد.

بفرمائيد! اين دوبيتی را همين ديشب گفته ام .

با اينكه همه عالم وصاحب نظريم

با اينكه مفسريم وتحليل گريم

ما ملت هشت هزاروپانصد ساله

ازساعت بعد عمرخود‌بی‌خبريم!

اين هم چند بيت از قوام:

عقل می‌گفت كه دل منزل و ماوای من است

عشق خنديد كه يا جای تو يا جای من است

نكنم رنجه ز شرح غم خود خاطر دوست

كه گواه دل محنت زده سيمای من است

آنكه در باغ تمتع گل مقصود نچيد

كی خبر دارد از اين خار كه در پای من است

گزيده اي از خاطرات ملکه تاج الملوک همسر اول رضا شاه

2006-03-21T11:56:00.000+06:00

شارل دوگل رئيس جمهوری فرانسه قد خيلی بلندی داشت. آنقدرقد بلند بود كه درتختخواب‌های معمولی جا نمی گرفت. موقعی كه خواست برای بازديد رسمی به ايران بيايد ودركاخ نياوران ميهمان محمد رضا بشود قبل ازآمدنش به ايران سفارت فرانسه اول كاری كه كرد يك تختخواب دراز! هم قد شارل دوگل به نياوران آورد تا اسباب خواب رئيس جمهورشان آماده باشد وپاهای درازدوگل ازتخت بيرون نيفتد وآويزان نشود!
اين دوگل خيلی حرف‌های خوب می‌زد. با آنكه ازقديم گفته اند آدم‌های درازعقلشان كم است! اما عقل اين يكی كامل بود. بلكه يكی ازكامل ترين عقل‌ها!
من اين دوگل را ملاقات كردم وخيلی با اوحرف زدم. گفت می‌دانيد چرا من رهبرپارتيزان‌های فرانسوی شدم وبعد رئيس جمهورمملكت شدم وچه وچه؟!
برای اينكه درنوجوانی وبعد هم درجوانی قدم ازهمه بلندتربود واين بلندی قد باعث می‌شد اولا توجه همگان به من جلب شود ومن ازاينكه ديگران به من زياد توجه می‌كنند راضی وخشنود می‌شدم. درثانی چون يك سروگردن از همه بلندتربودم‌بی‌اختياردربازی‌ها واموردسته جمعی رياست مرا می‌خواستند!
من ازهمان نوجوانی كه ايام شكل گيری شخصيت آدم است مزه رياست و سروری برديگران را چشيدم وبااين طرزتلقی كه حق من است رئيس هم باشم رشد كردم!
البته بايد اينجا يك يادی ازآندره گروميكو ازرهبران اتحاد شوروی هم بكنم كه مثل روس‌ها آدم عميقی بود وتفكرات فلسفی داشت. علت هم اين است كه روس‌ها درميان جهان اول ادبيات غنی را دارند وخيلی اهل مطالعه هستند.
گروميكو كه چندين باردرسمت‌های مختلف به ايران آمد وزمان جنگ جهانی دوم وزيرامور خارجه اتحاد شوروی بود عكس نظردوگل حرف می‌زد. يكبار درسرميزشام به من گفت: "خطای مردان برجسته عالم درآن است كه سالهای جوانی خود را صرف آن می‌كنند كه خود را شايسته توجه كنند!"

قتل ناجوانمردانه "اسماعيل خان سميتقو"
تابستان 1302 رضا كه آن موقع رئيس الوزراء بود برای بازديد از آذربايجان وكردستان روانه غرب كشورشد.
اوضاع آذربايجان درنتيجه اقدامات وفعاليت‌های مرحوم اميرلشكر عبداله خان اميرطهماسبی بسيارخوب بود.
تازه بساط ملوك الطوايفی برچيده شده، روسای شاهسون قلع وقمع. اقبال السلطنه ماكوئی ازبين رفته. اكراد مهاباد بجای خود نشسته. فقط اسماعيل آقا سيميتفو مانده بود كه به حال نيم ياغی باقی اسلحه خود را تسليم نكرده ودر اطراف سلماس وكهنه شهربدون اينكه ظاهرا شرارتی بكند امراروقت می‌نمود.
رضا دوسه روزی درتبريزمی ماند وپس ازبازديد ازمركزنظامی وانجام برنامه‌هايی كه دراين سفربرايش درنظرگرفته شده بود روانه بازديد از شهرها و پادگان‌های نظامی منطقه غرب شد.
آنطوری كه خودش برايم تعريف كرده است قافله مركب بود ازاتومبيل حامل رضا و10 اتومبيل حامل همراهان ودو اتومبيل اسكورت مخصوص كه عبارت ازسربازان تعليم ديده ومسلح بودند.
درنزديكی سلماس يكباره چشمان رضا به بيش ازهزاروپانصد تا دوهزار سوارمسلح می‌افتد كه دراطراف جاده بطورمرتب صف كشيده اند.
رضا به خيال اينكه اين افراد عشاير خدمتگزارهستند ازاتومبيل پياده می‌شود!
سايرين هم به تبعيت ازرضا اتومبيل‌های خود را ترك می‌كنند. رضا به طرف سواران می‌رود ووقتی جلوی آنها می‌رسد يك نفرپياده كه درراس آنها ايستاده بود جلو می‌آيد وخود را به پای رضا می‌اندازد.
سرلشكرامير طهماسبی، يا فراموش كرده بود به عرض برساند يا تعمدا می‌خواست سورپريزی برای رضا ايجاد كرده باشد، گزارشی نداده بود كه دراينجا قراراست اسماعيل آقا سيميتقو كه يگانه ياغی آذربايجان وكردستان است شرفياب شود!
به علاوه گويا قرارنبود كه اينهمه جمعيت وسوارياغی دروسط بيابان و كوهها جمع باشند!
اميرطهماسبی جلوآمد وعرض كرد: ايشان اسماعيل آقا هستند كه برای عرض بندگی وخدمتگزاری شرفياب شده است. رنگ وروی رضا بر افروخته، آثارغضب نمايان می‌شود، ولی خودداری معروف "رضا" كه گاهی درنهايت خشم وغضب، خنده ومهربانی كرده وگاه درمنتهای خوشی مصلحتا خود را خشمگين نشان می‌داد، آثارخشم را برطرف كرده وبدون اينكه خود را ببازد سيميتقو را اززمين بلند كرده وجملاتی مبنی براينكه بايد همه عشايرخدمتگزارودرصف نظاميان برای پيشرفت مملكت فداكاری كنند ايراد وبا نهايت عجله به طرف اتومبيل رفته، سوار و به طرف سلماس رهسپارمی گردد.
سرلشكراميرطهماسبی متوجه موضوع شده، رنگ و رو را می‌بازد! "رضا" هم ازاين واقعه فوق العاده خشمگين موقع غروب به شهرمی رسد.
درجلوی سربازخانه شهريك نفرسلطان )سرهنگ( فرمان احترامات نظامی داده وبرای عرض گزارشی به طرف فرمانده كل قوا می‌رود.
رضا كه ازوضعيت سيميتقو با آن عده زياد در وسط كوهها متوحش شده و ديدن عده ناچيزنظامی درشهربيشترباعث خشم ونارضايتی اش شده بود شمشيرسلطان )سرهنگ( فرمانده سربازخانه را گرفته وبا حالی غضبناك با پهنای شمشيربرسروكله فرمانده سربازخانه می‌زند.
رضا تعريف می‌كرد كه آن شب را تا صبح نتوانست بخوابد. فردا صبح با عجله به طرف تبريزمراجعت وشب درباشگاه افسران پذيرايی مجللی به عمل آمد. رضا درسرميزشام اززحمات اميرلشكرطهماسبی اظهاررضايت واو را به سمت معاونت خود دروزارت جنگ منصوب وسرتيپ محمد حسين خان آيرم را به فرماندهی لشكرشمال غرب گذاشت و با اين سياست اميرلشكر طهماسبی را با خود به تهران آورد. چون مشكوك شده بود اميرطهماسبی با سيميتقو ارتباطاتی صميمانه دارد وصلاح نيست درآن منطقه باقی بماند.
بعدها درسال 1306 كه اسماعيل آقا سيميتقو به وسيله قوای تيمسار سرلشكراميراحمدی منكوب وبا ازدست دادن تمام قوای خود به خاك تركيه متواری شد افسوس خورده وپيغام داده بود كه بزرگترين خبطی كه در عمرم كردم اين بود كه آن روزها درنزديكی سلماس رضا شاه وتمام همراهانش را قتل وعام نكردم!
اسماعيل خان می‌توانست آنی سر رضا را ببرد و جان او را بگيرد اما اين كار را نكرد و بعدا رضا جان او را گرفت.( او را برای مذاكره از تركيه به ايران دعوت كردند و وقتی به ايران بازگشت بجای مذاكره فرمان قتلش را رضا شاه صادر كرد و او را كشتند.)
ديدار با پيشه وري
اولين حزب كمونيست ايران قبل ازروی كارآمدن رضا شاه پهلوی درست شد. يعنی 3 سال قبل ازكودتای حوت 1299.
خود جواد پيشه وری كه درزمان قوام السلطنه برای مذاكره به تهران آمده بود برای من داستان تشكيل حزب كمونيست ايران را تعريف كرد. من در ماجرای آذربايجان يك بارپيشه‌وری را ديدم واين مدتها قبل ازحركت ارتش ايران به آذربايجان وبيرون كردن قوای پيشه وری بود.
درست يادم نيست پيشه وری برای چه به تهران دعوت شده بود. شايد نماينده مجلس شده بود. خلاصه هنوزروابطش با محمد رضا وقوام السلطنه خراب خراب نشده بود.
قوام به من گفت شما چون با پيشه وری هم زبان وهم شهری هستيد. با او صحبت كنيد.
من قبول كردم وقوام السلطنه پيشه وری را نزد من آورد.
پيشه واری ازموقعی كه طفل بود درمسكوبزرگ شده بود. يك آدم اهل بادكوبه بود كه پدرش به مسكومهاجرت می‌كند وپيشه وری دوران كودكی وجوانی را درمسكو می‌گذراند.
خيلی آدم شيرين سخن وبا سوادی بود. فوق العاده به مسايل تاريخی احاطه داشت وموقعی كه پيش من بود اطلاعات جالبی را دراختيارمن قرارداد.

پيشه وری می‌گفت او و رفقايش برای آذربايجان خود مختاری می‌خواهند تا حكومت محلی تشكيل داده واوضاع واحوال مردم بيچاره وپريشان را بهبود ببخشند!
البته بعد ازمدت كوتاهی اوضاع عوض شد وپيشه وری ازترس دستگير شدن جرئت نكرد به تهران بيايد ودرآنجا حكومت اشتراكی درست كرد و زمين‌های ارباب را گرفت وبين زارعين تقسيم كرد. حتی تا زمين‌های زنجان را هم گرفته وبين فعله‌ها ورعيت‌ها تقسيم كرده بود.
يادم هست كه ارباب‌های زنجان كه روابط خوبی با محمدرضا داشتند به ملاقات محمدرضا آمده وازاومی خواستند ارتش بفرستد وكشاورزان را از سرزمين‌های آنها بيرون كند. آقای ذوالفقاری كه ازملاكين بزرگ نواحی زنجان بود به محمد رضا گفت خدا پدرت را بيامرزد. اوگردنكشان وياغی‌ها را سرجايشان نشاند. توپسرهمان پدری چرا اجازه می‌دهيد مجددا ياغی‌ها سربرآورند! ودرهمين حال گريه می‌كرد. فهميدم كه تفنگچی‌های حكومت اشتراكی آقای پيشه وری همه ملاكين را ازمنطقه آذربايجان با دست خالی بيرون كرده اند وازجمله همين ذوالفقاری‌ها آنقدردست خالی مانده اند كه نمی توانند مخارج اقامت خود را درتهران تاديه نمايند!
علاوه برآذربايجان درمنطقه كردستان هم انقلابی‌ها راه افتاده وحكومت تشكيل داده بود

گذشته چراغ راه آينده

2006-03-21T11:12:00.000+06:00

مصاحبه و خاطرات تاج الملوك داناترين سياستمداردربار دو پهلوی

ورجه ورجه خنده دار هيتلر در ديدار با همسر رضا شاه و دو دخترش: شمس و اشرف

استالين دركاخ مرمر توی چشم من (تاج الملوك) و پسرم محمدرضا نگاه كرد و گفت: بهترين كار آنست كه خودتان سلطنت را لغو كنيد، اگر هم نكنيد مردم اين بساط را جمع خواهند كرد!

درجريان كنفرانس تهران، چرچيل و روزولت بشكل توهين آميزی به دربار نيآمدند و با محمد رضا ملاقات نكردند، بلكه او را احضار كردند، اما استالين آمد و با ما عصرانه خورد، گرچه حرف‌هايش را هم صريح گفت. توهين چرچيل و روزولت دردناك تر از حرف‌های استالين بود.

استالين وقتی تابلوی كمال الملك را دركاخ مرمر ديد گفت: اين چه خودخواهی است كه اين تابلو را زينت خانه خودتان كرده ايد؟ ببريد بگذاريد در موزه كه مردم ببينند.

دراين 27 سال، كتاب خاطرات بسيار منتشر شده است. از هر سو و با هر عينكی به حوادث ايران نگاه شده است. در ميان كتاب‌های خاطرات كه بسيار كم درباره آن تبليغ و حتی صحبت شده، "خاطرات ملكه پهلوی- همسر رضاشاه و مادر محمد رضا" ست. سه تن، در نوبت‌های مختلف كه تاج الملوك حال و روز ديدار و گفتگو داشته با او مصاحبه كرده اند: دكترمليحه خسروداد، تورج انصاری و مهندس محمود علی باتمانقليچ.

اين مجموعه گفتگو، همراه با تعدادی عكس، در 479 صفحه و از سوی بنياد تاريخ شفاهی ايران منتشر شده است. بقايای خانواده پهلوی و نزديكان و كارگزاران دربار آنها، اين خاطرات را خوانده و با سكوت از كنار آن عبور كرده اند. جنجال نكرده اند تا بلكه موجبات فروش و خواندن وسيع آن را باعث نشوند. در جمهوری اسلامی نيز، پيرامون اين خاطرات جنجال نكرده اند، زيرا فصل‌هائی از آن به سود روحانيت درحاكميت نيست، بويژه روش و منش ديكتاتوری رضاشاه. در واقع، بيم داشته اند مردم امثال لاجوردی و مرتضوی و دهها تن امثال آنها را با "درگاهی‌ها"، "پزشك احمدی‌ها"، "عباس شش انگشتی‌ها" و... مقايسه كنند و به همان نتيجه‌ای كه بايد برسد، خواه نا خواه برسند!

تاج الملوك سخنی عليه رضاشاه و پسرش محمد رضا نگفته، اما در مرور خاطرات خود، گاه با صراحتی توام با صداقت نكاتی را بر زبان آورده است؛ كه نبايد باب طبع اهل پهلوی اول و دوم باشد! و ايراد خاطرات او از نگاه اهل پهلوی و اهل جمهوری اسلامی همين است!

نكته بسيار جالبی كه دراين خاطرات وجود دارد و خيلی زود به ذهن خطور می‌كند، نقش تعيين كننده تاج الملوك در دوران رضا شاه و حتی دو دهه اول سلطنت محمدرضا شاه است. تسلط او به امور سياسی اين دو دوران، امكان وی برای صحت كردن به سه زبان(برخلاف رضا شاه كه فارسی را هم كامل نمی دانسته) و سلسله دلائل ديگری كه درهمين خاطرات مشهود است، نشان می‌دهد كه او در پشت بسياری از تصميمات مهم سياسی دوران رضاشاه و حتی سالهای پرحادثه سلطنت محمدرضا پسرش بوده، اما تظاهر بيرونی نداشته است. از جمله ديدارهای سياسی او با هيتلر، استالين، پيشه وری و...

با تمام كارگزاران نظامی و غيرنظامی اين دو دوره از نزديك آشنا و در تعيين سرنوشت و پست و مقام آنها تاثير گذار بوده است، از جمله قوام السلطنته كه هر جا گير می‌كرده به تاج الملوك مراجعه می‌كرده است، مصدق، هويدا و...

موسيقی ايران را نه تنها می‌شناخته، بلكه خود نيز دو ساز ايرانی می‌زده است، ادبيات ايران را می‌شناخته، اما به زبان تركی شعر می‌سروده است.

بنا داريم بخش‌هائی از خاطرات او كه شكل مصاحبه دارد را بتدريج در پيك هفته منتشر كنيم. شايد بدنبال آن، بخش‌هائی از خاطرات اشرف پهلوی را هم منتشر كرديم. نه به اين دليل كه گفته‌های او ارزش و اعتباری در خور خاطرات مادرش دارد، بلكه با هدف مقايسه: مادری زيرك، سياستمدار و دانا، دختری جاه طلب، كم سواد و‌بی‌رحم.

بخش اول گزيده‌های خاطرات تاج الملوك را با فصل مربوط به گرايش رضاشاه به هيتلر آغاز می‌كنيم و ماموريت تاج الملوك در سفر به آلمان هيتلری و ملاقات با پيشوا. اين فصل از آن نظر مهم است كه ريشه دليل تصميم قطعی انگليس به تبعيد رضا شاه و نزديكی رضاشاه به نازی‌ها در سالهای جنگ دوم جهانی را نشان ميدهد. در ادامه همين فصل از خاطرات تاج الملوك ديدار استالين با خانواده پهلوی در كاخ مرمر را می‌خوانيد. اين بخش از خاطرات تاج الملوك از صفحه 95 آغاز و در صفحه 104 پايان می‌يابد. ما هيچگونه دخل و تصرفی در جملات نكرده ايم و آنچه می‌خوانيد دقيقا مطابقت دارد با صفحاتی كه دربالا ذكر كرديم.

... ديدار با هيتلر

هيتلردردنيا محبوبيت زيادی داشت ودرايران هم خيلی مورد توجه واحترام مردم بود.

هيتلرايرانی‌ها را ازنژاد آريايی می‌دانست وچون آلمانی‌ها هم از همين نژاد بودند لذا به ايران علاقمند بود ودردوران حكومت خود تا آنجا كه توانست به ايران كمك كرد.

"رضا" هم كه ازدخالت‌های انگلستان درامورايران به تنگ آمده بود به طرف آلمانی‌ها گرايش وعلاقه پيدا كرد وطی چند سال روابط ايران وآلمان خيلی صميمانه شد.

آلمانی‌ها درامورساختمان راه‌ها وجاده‌های ايران فعاليت می‌كردند و درساختن راه آهن، بنادر و سيلوها و كارخانجات به ايران كمك رساندند.

آلمانی‌ها درايران خيلی كارهای بزرگ كردند، كه بعضی از آنها هنوز مثل راه آهن سراسری بعد ازنيم قرن مورد استفاده ايرانيان قراردارند.

ايستگاهای راه آهن درتهران وتبريز و اهواز و امثالهم. خط آهن سراسری. پل ورسك، پل‌های راه آهن درمناطق صعب العبور، فرودگاه، كارخانه مونتاژ هواپيما، كارخانه شكرسفيد، كارخانه ذوب آهن كرج، سيلوهای گندم، كارخانجات آرد و خيلی تاسيسات كه حالا يادم نيست نام ببرم.

من يادم هست مردم تهران آنقدر به هيتلرعلاقه داشتند كه درميدان توپخانه جمع می‌شدند تا از راديو سخنرانی‌های هيتلررا گوش كنند.

درآن موقع اكثرمردم راديو نداشتند، ايستگاه راديو درخيابان بيسيم پهلوی )سيد خندان( تاسيس شده و روزی يك ساعت برنامه راديويی زنده پخش می‌كرد. از بيسيم پهلوی ) سيد خندان( به ميدان توپخانه يك خط كابل كشيده بودند و درميدان توپخانه چند بلندگو گذاشته بودند تا مردم اخبارراديو را بشنوند.

مردم هروقت خبرپيروزی قوای هيتلررا می‌شنيدند ازته دل برای آلمانی‌ها هورا می‌كشيدند. حتی بعضی‌ها آنقدر تعصب داشتند كه برای قوای آلمان گوسفند قربانی می‌كردند.

آلمانی‌ها عاشق چشم وابروی مشكی ايرانی‌ها نبودند ومحض خاطر صواب بردن دركاراحداث راه آهن سراسری به ايران كمك نكردند! آلمانی‌ها با تمام قوا رضا شاه را درساختن راه آهن سراسری كمك كردند تا خليح فارس را به جنوب اتحاد شوروی متصل كرده و قوای خود را ازطريق خاك ايران به جنوب اتحاد شوروی برسانند.

اما همين راه آهن كه با كمك آلمان‌ها ساخته شد بلای جان خود آنها شد و متفقين با اشغال ايران كمك‌های وسيع نظامی به نيروهای شوروی كه در محاصره آلمان بودند رسانده و وضعيت جنگ را به نفع خود عوض كردند. راه آهن سراسری كه قرار بود مورد استفاده نيروهای آلمانی قراربگيرد برعليه آنها به كارگرفته شد وسرنوشت جنگ را عوض كرد.

عوض شدن سرنوشت جنگ سرنوشت رضا شاه را هم عوض كرد و او از تخت طاووس پائين آورد و به تبعيد فرستاد.

ملاقات با هيتلر

يك عده جوانان تهران هم به سبك جوانان هيتلری سرخود را می‌تراشيدند ودرخيابان‌ها به هم سلام هيتلری می‌دادند!

موقعی كه ما به ملاقات هيتلررفتيم آقای محتشم السلطنه اسفندياری هم حضورداشت. هيتلربا من واشرف وشمس دست داد وازمن حال واحوال رضا را پرسيد. از طرف سفارت ايران يك مرد جوان به عنوان ديلماج حضورداشت كه مطالب هيتلررا برای ما وحرف‌های ما را برای هيتلرترجمه می‌كرد. اگراشتباه نكنم اين مرد جوان جمالزاده پسرسيد جمال واعظ اصفهانی بود كه بعدها نويسنده معروفی شد.

ما برای هيتلرچند هديه برده بوديم كه عبارت بود ازدو قطعه قالی نفيس ايرانی ومقداری پسته رفسنجان.

حاج محتشم السطنه اسفندياری قالی‌ها را درجلوی پای هيتلربازكرد وشروع به توضيح كرد.

هيتلرخيلی ازنقش قالی‌ها وبافت ورنگ آنها خوشش آمد. روی يك قالی كه درتبريزبافته شده بود عكس خود هيتلربود. روی قالی ديگرهم علامت آلمان را كه عبارت ازصليب شكسته بود نقش كرده بودند.

ازمطالب هيتلردستگيرمان شد كه باورش نمی شود اين تصاويرظريف را با دست بافته باشند.

هيتلرهم متقابلا سه قطعه عكس خود را امضاء كرد وبه من ودخترانم داد.

ديلماج سفارت گفت: " آقای هيتلرمی گويند متاسفانه پيشوای آلمان مثل شاه ايران ثروتمند نيست ونمی تواند متقابلا هديه گرانقيمت به ما بدهد وازاين بابت معذرت می‌خواهند!"

من اين ملاقات را هيچوفت فراموش نكردم وبه درخواست رضا ده‌ها بار ريزمطالب آنرا برايش تعريف كردم.

هيتلرموقع حرف زدن آرام نمی گرفت، يا دورخودش می‌پيچيد و يا به اين طرف وآن طرف اطاق می‌رفت وحرف می‌زد. درموقع حرف زدن هم مرتبا پلك چشمانش را بهم می‌زد ودندانهايش را روی هم فشارمی داد. دستهايش را پشت كمرمی برد وناگهان جلومی آورد وناگهان بالا می‌برد و در هوا تكان می‌داد. درعين حال روی پنجه‌های پا هم بلند می‌شد. درست مثل اين بود كه زيرپايش آتش روشن است و نمی تواند آرام بگيرد. موقع حرف زدن هم با آنكه ما درنزديكش بوديم با صدای بلند صحبت می‌كرد. ازرضا خيلی تعريف كرد وگفت زندگی او را می‌داند و از اينكه يك نظامی قدرت را درايران به دست دارد خوشحال است.

رضا ازاين قسمت خيلی خوشش می‌آمد و من هر وقت به اين قسمت ازملاقات خودم با هيتلرمی رسيدم بايد آنرا چند بارتكرارمی كردم.

ملاقات با استالين

ازبازی تقديربا استالين كه دشمن هيتلربود هم ملاقات داشته ام. موقعی كه رضا ازايران خارج شده ومحمدرضا به سلطنت رسيده بود، درتهران يك كنفرانس سران متفقين برگزارشد ورئيس جمهوری آمريكا، نخست وزير انگلستان ورهبراتحاد شوروی به تهران آمدند.

هيتلردچاربيماری روانی بوده است. اين مرد ديوانه با روشن كردن آتش جنگ جهانی دوم ميليونها انسان را به كام مرگ كشاند و فقط 22 ميليون نفرازمردم روسيه قربانی اميال شيطانی او شدند و جان خود را ازدست دادند.

درآن موقع محمد رضا جوان بود وانگليسی‌ها وآمريكائی‌ها هم چون ايران را اشغال كرده بودند خود را حاكم ايران می‌ديدند وحاضرنشدند به ديدن محمدرضا بيايند، بلكه محمدرضا را واداركردند تا به ديدن رئيس جمهوری آمريكا ونخست وزيرانگلستان برود. اما مرحوم"يوسف استالين" شخصا به كاخ سعد آباد آمد وبا شاه جوان ايران ومن كه مادرش بودم ودختران وسايرفرزندان رضا ملاقات كرد وعصرانه خورد.

خوب. شما می‌دانيد كه استالين رهبراتحاد شوروی، يعنی بزرگترين كشور جهان، بود. استالين كه درشوروی و درهمه دنيا به او " مرد آهنين" می‌گفتند نقش اول را درپيروزی متفقين وشكست حكومت آلمان داشت. درحقيقت اگر مديريت " استالين" نبود جنگ به نفع هيتلر تمام می‌شد.

استالين ومردم شوروی ازخودگذشتگی فوق العاده‌ای كردند و بيشتراز27 ميليون نفركشته دادند تا هيتلررا واداربه شكست كردند.

استالين درموقع صرف عصرانه به ما گفت كه اسم اصلی او "يوسف يوسف زاده" وازاهالی گرجستان واصلا ايرانی است. محمد رضا ازاين حرف استالين به وجد آمد واظهارخوشحالی كرد كه استالين اصالتا ايران می‌باشد.

به نظرمن استالين شبيه كشاورزهای قلچماق وقوی هيكل روستايی بود. به دستهايش نگاه كردم ديدم خيلی قوی ودارای انگشتان زمخت وگوشت آلود است.

مداوم پيپ می‌كشيد وهر دو سه جمله‌ای كه می‌گفت ويا می‌شنيد با صدای بلند می‌خنديد.

درخلال صحبت‌هايش اصلا اسمی از رضا نيآورد، فقط ازمحمد رضا پرسيد كه دركجا‌ها درس خوانده است؟

محمدرضا برايش توضيح داد كه درسوئيس بوده است. استالين گفت كه در يك مدرسه مذهبی درگرجستان درس خوانده ولی بعدا ازمدرسه مذهبی فرار كرده و تحصيل را هم رها كرده است!

اوهمچنين به محمدرضا گفت كه يك فرزند هم سن وسال او دارد كه تحت اسارت آلمانی‌ها است. ما خيلی تعجب كرديم كه فرزند استالين كبير به اسارت درآمده است.

استالين كه متوجه تعجب ما شده بود گفت همه فرزندان شوروی به مثابه فرزندان اوهستند و يك رهبر نمی تواند وقتی فرزندان ديگرهموطنانش در جنگ كشته می‌شوند فرزند خود را درجای امن پنهان كند وبه جبهه نفرستد.

ما همگی تحت تاثيرشخصيت جالب واستثنائی استالين قرارگرفته بوديم و بايد بگويم كه من هنوزتحت تاثيرشخصيت آن مرد بزرگ هستم و تا امروزاو را فراموش نكرده ام.

البته همين آقای " استالين" كه مرد خوبی بود يك كار بدی هم قبلا درمورد ما كرده بود وتيمورتاش را كه وزيردربارشاهنشاهی بود به استخدام سازمان جاسوسی خود درآورد و ما يك وقت متوجه شديم كه خيلی دير بود!

درحقيقت تيمورتاش ازهمان اوايل ورود به دربار و نزديك شدن به رضا مامور شوروی بود وريز وقايع دربار و منويات و تصميات رضا را به شوروی‌ها اطلاع می‌داد.

تيمورتاش دستگيروزندانی شد، بعد هم اورا درزندان راحت كردند، اما چون آدم سفت وسختی بود هرگز به جاسوس بودن خود برای شوروی اعتراف نكرد ومدام پافشاری می‌كرد كه اين داستان را انگليسی‌ها برای او ساخته اند تا او را نابود كنند.

درسالهای بعد كه پسرم جانشين پدرش شد و سلاطين زيادی به ايران آمدند اكثرآنها را با بانوانشان ملاقات كردم. ولی هيچكدام آنها را مانند هيتلرو استالين نيافتم.

درمورد استالين اين نكته را هم بايد بگويم برعكس آنكه ما شنيده بوديم آدم خشن و مستبدی هست، بسيارمهربان وخنده رو وبذله گو بود.

برعكس هيتلركه مدام پلك‌هايش را بهم می‌زد و دور اطاق راه می‌رفت و روی پاهايش چرخ می‌زد وحركات عجيب وغريب می‌كرد، استالين خيلی راحت و آرام وآسوده بود ويك نوع لبخند شيرين ودلچسب وآرامش بخش در تمام صورتش پهن بود.

اين نوع رفتارازرهبر بزرگترين كشورجهان كه مردمش درخط اول جبهه جنگ قرارداشتند و از مردی كه فرزند ارشدش دراسارت آلمانی‌ها بود بسيار برای ما عجيب به نظرمی رسيد.

موقعی كه استالين با ما دست داد جمله‌ای به روسی گفت كه جزمن ديگران معنای آنرا نفهميدند.

يك نفرديلماج سفارت روسيه كه همراه او بود گفت: " رفيق استالين می‌گويد زبان فارسی نمی داند آيا دربين شما كسی هست كه زبان روسی بداند؟"

من گفتم: " دا"

استالين رو به محمد رضا كرد و جمله ديگری را به زبان آورد.

من معنای آنرا فهميدم ولی چيزی نگفتم. بهمين خاطرديلماج سفارت روس جمله استالين را ترجمه كرد وگفت: " رفيق استالين می‌گويند: " حتما شاه جوان ايران زبان انگليسی‌ها را می‌داند..."

محمدرضا به علامت تائيد سرخود را تكان داد و گفت" بله. انگليسی‌ها، فرانسه و آلمانی را صحبت می‌كنم.

استالين خنديد وجمله ديگری را به زبان آورد.

ديلماج فورا ترجمه كرد وگفت: " رفيق استالين می‌گويند: ممكن است شما زبان امپرياليست‌ها را خوب ياد بگيريد اما هرگزنمی توانيد ازنقشه‌های آنها مطلع بشويد!"

استالين دراين ملاقات چند هديه هم به ما داد. او درست حالت يك پدر) بلكه يك پدربزرگ ( مهربان و دوست داشتنی را داشت. استالين چند نصيحت تند و صريح به محمد رضا كرد و به او گفت فئوداليسم يك سيستم قرون وسطائی است و شاه جوان ايران اگرمی خواهد موفق شود بايد كشاورزان را ازدست استثمارگران نجات دهد و زمين‌ها را به آنها بدهد.

اوهمچنين به محمد رضا گفت نبايد به حمايت امپرياليست‌ها مطمئن باشد زيرا آنها همانطوركه رضاشاه را ازمملكت بيرون انداختند اگرمنافعشان به خطربيفتد او را هم ازكشوربيرون خواهند انداخت.

استالين با آنكه می‌دانست ما ناراحت می‌شويم، اظهارداشت شاه جوان بهتر است دراولين فرصت مناسب حكومت را به مردم واگذاركند و بساط سلطنت را كه يك سيستم قرون وسطايی است جمع آوری نمايد!

استالين به محمد رضا گفت، بهرحال مردم بساط سلطنت را جمع آوری خواهند كرد واگراوخود دربرچيدن سلطنت پيش قدم شود نام نيكی ازخود درتاريخ به يادگار خواهد گذاشت.

محمدرضا و ما هيچ نمی گفتيم و فقط گوش می‌كرديم. درپايان محمد رضا به استالين گفت: "من از توجهات شما تشكر می‌كنم. اما نوع حكومت ايران را مردم ايران انتخاب كرده اند وتا وقتی مردم اينطور بخواهند من مخالفتی با خواسته آنها نخواهم كرد!"

بعد استالين كه متوجه برودت مجلس شده بود چند سئوال خانوادگی ازما كرد و وقتی فهميد پدرمن ازمهاجرين قفقازی بوده و زبان روسی می‌دانسته خيلی اظهارخوشحالی كرد وگفت قفقاز به واسطه كوهستان‌های صعب العبورو جغرافيای خشن مهد پرورش مردان سخت كوش است وخيلی ازمردان ناحيه قفقازدرصف مقدم جنگ با آلمان‌ها هستند. درآن موقع قفقاز يك منطقه وسيع درجنوب شوروی به مركزيت تفليس بود وجمهوری‌های مختلف مثل آذربايجان وارمنستان وغيره وذالك وجود نداشت.

وقتی مجلس كمی گرم و دوستانه شد. محمدرضا كمی اين پا وآن پا كرد و گفت: " آيا دولت اتحاد شوروی وعالی جناب استالين با سلطنت من مخالف هستند؟!"

استالين گفت: دولت شوروی به واسطه مسلك خود حامی ملت‌های تحت استعماروسلطه امپرياليست‌ها است وبطوركلی با حكومت‌های فردی مخالف است اما درامورداخلی آنها دخالت نمی كند واميدواراست خود مردم اين كشورها حقوق ازدست رفته خود را استيفا نمايند!"

بعد چون متوجه شد كه محمدرضا ازاين پاسخ اوقانع نشده است گفت: امپرياليست‌ها تا روزی كه يك قطره نفت درايران وخاورميانه موجود است اين منطقه را رها نخواهند كرد واتحاد شوروی قصد ندارد با امپرياليست‌ها وارد جنگ شود. بنابراين با حكومت شاه جوان هم مبارزه نخواهد كرد.

ما معنای اين حرف را خوب نفهميديم وفكركرديم كه استالين ما را به عدم مداخله شوروی درامورايران مطمئن كرده است، اما بعدا مرحوم قوام السلطنه به ما گفت استالين خيلی صريح شاه جوان را عامل امپرياليست‌ها معرفی كرده و درواقع به ما صراحتا توهين كرده است. منظور ازامپرياليست‌ها درسخن استالين آمريكا، انگليس و كشورهای اروپا بودند.

البته استالين آلمان را هم امپرياليست می‌دانست ومی گفت اين جنگ ) جنگ جهانی دوم( يك جنگ ميان امپرياليست‌ها برسرتقسيم غنائم و مناطق نفوذ است كه پای اتحاد شوروی را هم ناخواسته به آن كشيده اند.

استالين درموقع ترك كاخ سعد آباد ازچند تابلوی نقاشی موجود دركاخ بازديد كرد وبخصوص تابلوهای كمال الملك بسيارمورد توجه اش قرارگرفت وبه محمد رضا گفت چه فايده دارد كه اين آثار با ارزش هنری را دراين كاخ محبوس كرده ومردم كشورت را ازديدن آنها محروم ساخته‌ای ؟!

ارزش اين آثاروقتی است كه همه بتوانند آنها را ببينند و لذت ببرند. اين خود خواهی شما است كه چنين آثاری را برای تزئين كاخ خود قرارداده و حق مردم برای تماشای آنها را پايمال كرده ايد. اين يك اخلاق منحط امپرياليستی است.

ما از اين حرف‌های استالين خيلی رنجيده خاطرشديم. اما درآن وضعيت نمی توانستيم اعتراض بكنيم.

البته روسای ممالك آمريكا وانگلستان به ملاقات محمدرضا نيامدند وتوهين آنها بزرگترازحرف‌های سرد استالين بود.

ما خيلی تعجب كرديم كه ديلماج سفارت روس، سفيرروسيه درتهران و چند نفری كه همراه استالين بودند درحضوراوآب می‌خوردند، راحت می‌خنديدند وپايشان را روی پايشان می‌انداختند و يا سيگار می‌كشيدند.

آنها درخطاب قراردادن استالين هم هيچ عبارت محترمانه‌ای به كارنمی بردند و فقط به او می‌گفتند: " رفيق استالين!" و اين برای ما عجيب بود كه روس‌ها اينهمه نسبت به رهبر خودشان‌بی‌ادب باشند. يك ميرزای ادارات ما بيشتر ازاستالين كبكبه و دبدبه داشت.

نو بهار است برآن کوش که خوش دل باشي

2006-03-19T20:14:00.000+06:00

در آستانه سال نو ديگري هستيم و چقدر من دلم تنگه سفر هاي هفت سين خونه پدريه.انگار همين ديروز بود که سال 84 تحويل شد و امشب آخرين شبش رو سپري مي کنيم با قلبي سرشار از اميد به فرداي بهتر سالي که گذشت هم چون سالهاي قبلي فراز و فرودهايي داشت براي همه اگر در يک نگاه بخواهيم به ان نگاه کنيم هر کسي چه نمره اي به خودش مي ده ؟ مي دونيد اون نمره اصلن مهم نيست مهم حسيه که هر کسي تو خودش و با خودش داره من چه خوري بودم ته سالي که گذشت؟ آيا سعي کردم که بهتر باشم؟ يا نه مثل اونايي که زندگي رو فقط توي دو دو تا چهاتا ها مي بيند بودم؟ آيا توي اين مدت دلي از رفتار هاي من رنجيده؟ يا اينکه کسي رو تونستم خوشحال کنم؟ خلاصه ايه حساب و کتابي که هر کسي از خودش مي کشه و به پيشواز سال نو ميره و روز از نو روزي از نو در اين آخرين ساعت هاي سال نو مي خوام از همه اونايي که به نحوي موجب ناراحتي شون شدم حلاليت بطلبم .مي خوام بگم که عزيزاي من منو ببخشيد من با تمام وجودم از هر کاري که شايد موجب رنجوندنتون شده عذر مي خوام.دوستتون دارم و دلم هميشه هواتونو مي کنه هر جا که هستيد برقرار باشيد و خندون.با اميد سالي خوش و فردايي بهتر براي همه ايروني هاي عزيز هر جاي دنيا که هستند همه رو به پروردگار مهربان مي سپارم

پهلوان اکبر به خونه خوش اومدي

2006-03-18T23:43:00.000+06:00

هيچ چيز مثل آزادي اکبر گنجي خوشحالم نکرد بيشتر واسه همسر محترم و بچه هاش خوشحالم که شب عيدي بعد اينهمه سال پدرشون رو در کنار شون مي بينن به خونه خوش اومدي مرد.

در پاسخ به دوست ليبرال دمکراتم

2006-03-18T18:57:00.000+06:00

اجازه دهيد همانگونه که شما را ازنوشته هايتان مي شناسم خطاب کنم :بابا گل گيسوي عزيز نوشته اخيرتان را خواندم راستش از شما چه پنهان خيلي تعجب کردم و اصلا انتظارش را نداشتم چرا که اگر آن نوشته ((اکبر اهيمسا کن)) را سوتي خواندم با کمال شرمساري نوشته اخيرتان را را بايد ماست مالي بنامم حالا چرا؟قبل از هر توضيحي بر خود لازم ميدانم که جواب قسمت اول را بدهم نوشته ايد که:آنکه چنین تصمیمی دارد، باید تا این اندازه "دلیر و شرافتمند" هم باشد که به "نام حقیقی" خود بنویسد و از خود نشانی به جا بگذارد تا آن اجتماع انسانی که صحبت اش را کردم، امکان "طرد و جذب" او را داشته باشد دوست عزيز بنده هم اسم واقعي ام را برايتان گذاشتم هم ادرس بلاگ و ادرس پستي ام را نمي دانم منظورتان چيست هر چه باشد شامل حال اين بنده حقير نمي شود! در بخشي ديگر مرقوم فرموده ايد:.در این باره تردید نداشته باشید که اگر من و شما تنها باشیم و شما زشت ترین اهانت ها را هم نسبت به نوشته ای از من مرتکب بشوید،از شما نخواهم رنجید. همچنانکه خود من گاه و بیگاه که نه، در بسیاری موارد که در حال یک گفتگوی دو نفره با دوستی هستم؛ بدم نمی آید احساس واقعی ام را در باره ی یک شخص یا نوشته یا رفتاری، به خالص ترین وجه ممکن ابراز کنم بنده تنها يک سئوال دارم اين که مي فرماييد همان فرهنگ رياي حاکم بر جامعه ايراني نيست؟ .ببينيد بنده موافق پرده دري ويا به قول خودتان بد اخلاقي و دهن دريدگي نيستم ولي گاهن در اين فضاي مجازي به مواردي از شر و ور و دري وري برمي خورم که نويسنده محترمشان بدون هر گونه تامل و تعقل وصرفن براي خالي نبودن عريضه قلمي فرموده اند قبول بفرماييد به عنوان يک ليبرال دمکرات اگر به آزادي بيان معتقديد که بر اين باورم که هستيد همانگونه که ديگراني ازادند تا ترهاتشان را در اين بازار مکاره عرضه کنند منهم محقم که جواب شان را بدهم شايد بپرسيد که آيا حد و مرزي براين آزادي قائلم يا نه؟ پاسختان ميدهم که جواب اين حقير رابطه مستقيم دارد با حدي که ديگران براي خود قايلند اگر کسي در نوشتن مراعات چيزي را نمي کند از دو حال خارج نيست يا اين آدم به آنچه مي گوييد ايمان دارد که بايد با او همانگونه سخن راند يا اين که به قول شما در هر نوشته اي صرفن به دنبال مصاديق است که در اين صورت چنانچه مصداق مورد نظر صحيح نبود بايد او را آگاه کرد. سعي مکنم با توضيح بيشتر موضوع را بيشتر بشکافم . ببينيد دوست ليبرال دمکرات من در توضيحي که در مورد مقاله (اکبر اهيمسا کن) آورده ايد از نخبگان حاکم ياد کرده ايد به اعتقاد بنده زيبنده اين بود که اين جماعت را جنايتکاران حاکم بناميد در مقاله مورد نظر اشاره کرده بوديد که اکبر تو مي ترسي .... باباي عزيز اکبر گنجي اگر مي ترسيد که حال و روزش اين نبود؟!!! خوشبختانه الان که اينها رو مي نويسم خبر آزادي اکبر گنجي را روي سايت هاي فارسي زبان گذاشته اند انصاف داشته باشيم جرم اکبر گنجي چه بوده؟ آيا غير از حقيقت جويي و افشاي تاريک خانه اي جنايتکاران حاکم کار ديگري کرده؟ آن کساني که بايد بترسند و پوزش بخواهند اين بي دينان دين فروشند نه اکبر گنجي دوست ليبرال دمکرات ناديده ام آزادي را نمي توان گدايي کرد چه از اين جماعت چه از آمريکايي آزادي به قول مرحوم بازرگان يادگرفتني است نه دادني نه گرفتني براي ياد گرفتن آزادي هم نيازي به اهيمسا کردن نيست شما که در نوشته تان خود را اهل مدارا و مسالمت مي دانيد و بارها از ليبرال دمکرات بودن خودتان دم زده ايد چگونه است که تاب چند نقطه چين را نمي اوريد حال اينکه اگر من مي خواستم بد دهني کنم هيچ نيازي به استفاده از نقطه چين نبود.نوشته ايد که آن مقاله را براي پيشگيري از آنچه در 3 تير اتفاق افتاد نوشته بوديد دوست من يعني شما معتقديد که احمدي نژاد محصول يک انتخاب آزاد بوده؟!!!! از شما بعيد است لااقل تا آن جا که من از نوشته هايتان مي دانم اين گونه نيست مگر آن که خودتان صراحتن ا علام بفرماييد نوشته ايد که از لفظ بازي به اين خاطر استفاده مي کنيد تا نشان دهيد که قريب به اتفاق جريانات سياست ما سناريو هاي از پيش تعريف شده است ولي اين نکته را مغفول گذاشته ايد که براي بازي بايد طرفين قواعد بازي را رعايت کنند حال آنکه انچه ما شاهديم بازي يک طرفه روحانيت حاکم با جان و مال و آبروي ايرانيست و اين قوم آنچنان که نشان داده اند از هيچ جنايتي در اين راه ابا ندارند بگذاريد برايتان مثالي بزنم در اغاز جنبش اصلاحات اين حقير معتقد بودم که با هنر مي توان استبداد را از خانه بدر کرد ولي گذشت ايام و سر خوردگي حاصل از آنهمه رياکاري و فريب مرا به اينجا رساند که حکومت زور را تنها با زبان خودش مي توان سرجايش نشاند نه با التماس و خواهش و اهيمسا کردن هر چند به اهيمسا معتقد باشي ولي واقعيت هاي بيروني چيز ديگري مي گويند با ياداوري خاطره اي تلخ اين مقال را به پايان مي برم اخرين سالي که در خانه پدري بودم براي مراسم بزرگداشت فروهر ها رفته بودم مراسم در مسجد مشرف به خانقاه برگزار مي شد پس از اتمام مراسم هنگامي که از مسجد بيرون مي امديم تعدادي از برادران همکار سعيد امامي جلوي در مسجد از مردمي که قصد خروج از مسجد را داشتند با چک و لگد پذيرايي شاياني به عمل آوردند و همه اينها در جلوي چشم پليس انجام شد دوست ناديده ام با اين جماعت تنها با زبان گلوله بايد صحبت کرد .شما اين سعادت را داريد که علي رغم توقيف نشريه تان هر شب به خانه مي رويد و گل گيسو يتان را در آغوش مي کشيد و مي بوسيد من و امثال من در اين حکومت جور و جنايت همه چيزمان را از دست داده ايم و چون هيچ پناهي نداشتيم يهودي سرگردان چها رگوشه عالم شديم پاينده ايران

آنان که به نظر خاک را کيميا کنند

2006-02-22T12:48:00.000+06:00

خوب اين جوري که داره پيش مي ره انگاري بايد منتظر خبرهاي بدتر هم باشيم يکي از فمينيست هاي دو اتشه هم دنبال رنگ مي گرده تا اين جوري خودش و خلاص کنه يکي نيست بگه آخه زن حسابي تو رو چه به اين کارا همون که نشستي اون ور دنيا داري مردم شناسي مي خوني کافي نيست؟تا دنبال اين چيزاي عجيب غريب نباشي برام جالبه که طرف هم چيزش آمريکايي اما راه به راه آروق چپ مي زنه !!!!! خوبه والا لااقل اگه يکي بود که همه چيزش و در مبارزه با کاپيتاليسم از دست داده بود مي شد پذيرفت ولي از شما شرمنده اين حنا هيچ رنگي نداره

NO DECIDE IS DECIDE

2006-02-18T13:15:00.000+06:00

وعده داده بودم که راجب جنگ بيشتر بنويسم خوب اينم از ظرايف روزگار ماست که به جاي صحبت از عشق و زيبايي بايد از جنگ بگيم و بشنويم چرا؟ چون ايراني هستيم؟ گناه ما چيه که بايد در دوراني زندگي کنيم که دوره رجاله ها ست قدرت دست جنايت کاراني ست که حتي خدا رو هم گرو گان گرفته اندhttp://raha.gooya.name/politics/archives/044174.php اين روزها غايله کاريکاتور ها گرد و خاکي بپا کرده که نمي ذاره واقعيت رويارويي سرزمينم با گردن کلفت هاي دنيا رو متوجه شيم اگرم متوجه ايم مثل ناظري هاج و واج فقط تماشا گريم تا آزادي رو توي کوله پشتي هاشون برامون هديه بيارند. چه خيال عبثي!!! از طرفي به خودم مي گم اين بي حميتي که در ملت ايران پيداست آيا نتيجه اي غير از اين خواهد داشت؟

جبران مافات

2006-02-17T20:53:00.000+06:00

اعتراف مي کنم که اولين باري هست که در يه روز دوبار اينجا مي آم خوب مثل اينکه جدي جدي دارم از حالت کماي اين سالها در مي آم اينو به فال نيک مي گيرم .

سلامي دوباره

2006-02-17T19:33:00.000+06:00

داشتم آخرين اخبار ايران رو مي خوندم و به اين فکر مي کردم که بلاخره تکليف چي مي شه واسه ما هايي که دور از وطن هستيم و سرنوشت خونه پدري برامون مهمه هر خبري مي تونه ضربان قلبمونو بالا ببره و از اين که اين قدر مردم نسبت به سرنوشت شون بي تفاوت شدن کلي غصه مي خوريم شايد حق با مرحوم ميرزاده عشقي باشه که مي گفت: يا رب اين مخلوق را از چوب و سنگ بتراشيد ه اند؟ در رگ اين قوم چاي حس و خون شاشيده اند؟ خلاصه اينکه اصلا بو هاي خوبي نمي آد حتي تصور يه جنگ ديگه هم وحشتناکه چه بر سه به اين که واقعيت پيدا کنه!!!! بايد تا مي شه و دير نشده چلوي فاجعه رو گرفت. در اين مورد بيشتر مي نويسم.

با هادي خرسندي و عشق

2005-12-11T00:47:00.000+06:00

عشق را شرح دهيد
یازدهم نوامبر گذشته در برنامه تلویزیونی زنده صدای آمریکا VOA– با احمد بهارلو – وقتي جوانی تلفنی عقیده مرا در باره عشق پرسید، حواله دادم همه را به آنچه «فردا» روی اینترنت میگذارم. متأسفم که این «فردا» یک ماه بعد فرارسیده! با پوزش از همه منتظران و اینک تقدیم به خودشان.
حدود دو سال پیش یک روز که دوست شاعرم مهدی فلاحتی و بهمن باستانی برنامه ساز رادیو فردا در لندن سرافرازم کرده بودند، خواستم سروده عشق را از روی کامپیوتر برایشان بخوانم. همان موقع عشق کردم که ابراهیم گلستان هم آن را بشنود. بنابراین به ایشان هم تلفن زدم و شعر را یکجا خواندم.
اظهار نظر سردستی گلستان و فلاحتی مرا دلگرم به فکر دستکاری هائی در «شعر» انداخت و منتشرش نکردم و رفت لای دست کارهای بایگانی شده ای که فکر میکنم بعد از مرگم فرصت کنم بهشان برسم!اما ایمیل هائی که در این یک ماهه، هیآمد و شعر عشق و شعرهای دیگر را ميخواست، بدقولیهای مرا از پای درآورد!(پس کم کم باقي سروده ها را هم ميگذارم.) از پریروز که بعد از دوماه به خانه بازگشتم، این را از کامپیوتر قدیمی درش آوردم که بهش ور بروم.در این فاصله، هموطنی هم دو بیت مولانا برایم فرستاده بود که بیخود میخواهی عشق را تعریف کنی! پس من آن دوبیت را هم اینجا آوردم و جواب دادم و در نتیجه ساختمان شعر قبلی که چند بیتش را هم روی سایت گذاشته بودم، تغییر کرد و نهایتاً یک چیزی شد به کلی با دو سال پیشش متفاوت. خصوصاً که برخي رویدادهای دو ساله مثل ازدواج پرنس چارلز و سفر دوماهه من به آمریکا هم یک جورهائی رد پا در این سروده گذاشته!هم از آن جمله است کنایه «گمشدن چشم» که مشکل بینائی ام بود و فعلاً رفع شده.(مشکل رفع شده نه بينائي!)
یک بیت معروف خودم را از مثنوی دیگر هم اینجا می بینم(خودش آمده انگار!). ضمناً در یکی از مصراع ها وزن شعر از دست شاعر در رفته که تعمدی نبوده. دنبالش هم نگردید که حواستان پرت نشود، خودش داد میزند و خود را معرفي ميکند.
یکی دوتا لغت هم مخصوصاً اظهارفضلی آوردم که معنی اش را در کتاب دیدم: «لاغ» به معنی ظرافت و شوخ طبعی و شیرین زباني. «نآندرتال» نوعی از انسان های اولیه. «گاو زمینی» همان گاو افسانه ایست که زمین روی شاخ آن است و گاو بر پشت ماهی هفت آسمان ایستاده و از این چاخان ها!

شرح دادم عشق را مثل بهار
گفته بودی عشق را تعریف کن حال بشنو، گوش خود را قیف کن
«هرچه گویم عشق را شرح و بیانچون به عشق آیم، خجل باشم از آن»
بعله، البته، ولی با این وجودمیتوان یک خرده تعریفش نمود
«گرچه تفسیر زبان، روشنگرست لیک عشق بی زبان، روشنترست»
این درست، امّا چو میآید سؤال میتوان ور رفت قدری با خیال
میتوان یک خرده هم با طنز و لاغ گردشی کردن در این بستان و باغ
باغ زیبائی است خیلی باغ عشق با صفا جائی است خیلی باغ عشق
جویباری هست در باغش روانآب آن از اشک پاک عاشقان
عشق دستور زبان زندگیست تک سوال امتحان زندگیست
عشق پروازیست بر اوج جهان هشت فرسخ آنور هفت آسمان
میروی آن سوی عالم مستقیم میشوی دور از خدا ده متر و نیم
میپری از بیکران تا بیکران زیر پایت جمله پیغمبران
ارتفاعی بر فراز دلخوشی استآن سوی افسردگی و خودکشی است
مثل زنبور است عشق اندر مثل هست نیشش نیز شیرین چون عسل
عشق یعنی که جمال یار من یار شیرین خلق و شیرین کار من
***
عشق یعنی استقامت داشتن در بتون های اوین گل کاشتن!
عشق؛ در سلول مهمان بودن است بهر آزادی به زندان بودن است
عشق یعنی با دهان بسته، قرص خوردن شلاق خشم بازپرس
عشق جانی خسته اما سرکش است پوزخندی بر گروه «آتش» است
عشق یعنی پایداری در وفا چه گوارائی شدن تا انتها
دولت عشق از تلاطم ها جداست بی خیال توطئه یا کودتاست
***عشق یعنی آنچه در بازار نیست دیر و مسجد را به کارش کار نیست
عشق بیزار است از کل لشوش شارون و بن لادن و میمون و بوش
***
عشق گاهی کاغذ است و خودنویس لرزش دست من و شعری سلیس
عشق یعنی جوهر خودکار جان میتراود تا که بنویسد روان
عشق یعنی درد مردم در سخن مثل شعر بهبهانی، طنز من!***
چیستی آغاز و پایان جهان؟عشق آغازست ، پایان هم همان
چیست میل زندگی در جان مانیز واجبتر ز آب و نان ما؟
این همان عشق است، ذات و ژن شده در هوای آدم، اکسیژن شده
این همان میراث میلیون سال هاست اولین حس نآندرتال هاست
عشق یعنی شاه بیت یک غزل شاعرش انسان و تاریخش ازل
***
عشق گاهی هم خصوصی میشودپر ز عطر دیده بوسی میشود
دست ها با هم تلاقی میکنندبعد هم اعضای باقی میکنند!
در نفس ها لرزه، در تن ها تکان تا جرقه برزند آتش به جان.
عشقبازی را هزاران ارزش است لذت است و نرمش است و ورزش است گاه مثل ژیمناستیک است عشق افتخار هر المپیک است عشق
عاشق ا دریاب نیروی درونگر که غافل بودی از آن تاکنون
وزنه برداری بکن گردنفرازاز ابوالفضل و بقیه بی نیاز
کرد سعدی را توانا لفظ عشق تا بیابد قافیه بهر «دمشق»
(نیست غیر از «عشق»، آن را قافیه جستجوی بیشتر علافیه)
آدما! عاشق بشو قدرت بگیرتا کشی قدرتمداران را به زیر
عاشقا خود را نگیری دست کم تا بگیری از فلک زیر دو خم
مدتی چرخ فلک را کن طواف پس بسازش مثل ماهیتابه صاف
ماهی هفت آسمان را هم بگیرسرخ کن با آرد و با پودر سیر
مزرع سبز فلک را کن دروروز یکشنبه بپز سبزی پلو
(دیدی آخر هرچه رشتم پنبه شدجمعه هایم ناگهان یکشنبه شد)
همچنین گاو زمینی را بدوش کهکشان راه شیری را بنوش!
***
میشود با عشق کلی کار کردکورش از خواب گران بیدار کرد
کورش آسوده نخواب آب آمده تا حدود دشت مرغاب آمده
چونکه اسلامی نبود عصر شماآب باید بست بر قصر شما
من نه پاسارگاد باشد مشکلم بر رماتیسم تو میلرزد دلم
***
عشق گاهی برتر است از سلطنت میشود معشوقه هم سنِّ ننه ت!
عشق یعنی در سخن آمادگی تا بگوئی حرف خود با سادگی
عشق میگوید بگو هرجور هست بایدت سدّ تکلف را شکست
عشق میگوید که لفّاظی مکن بهر مردم با لغت بازی مکن
عشق یعنی که بمان از بهر ماهادی خرسندی بی ادعا!
عشق یعنی که وفاداری کنی طنز خود بر صحنه هم جاری کنی
دور آمریکا بگردی یک دو ماهچشم خود را گم کنی در طول راه!
(چشم وقتي روشن از مردم شودزود پيدا ميشود گر گم شود)
گر نگیری از خلایق فاصله میشوی واقف به فرق معامله
چون درخت عشق، در این روزگارهم خزان را خوش بدار و هم بهار
ريشه ات در خاک، پس خاکي بمان گه به شادي گه به غمناکي بمان
گر بمانی دائماً در برج عاج میبُرندت در کریسمس مثل کاج!
***خوب یاران، این هم از تعریف عشق پایتخت سوریه باشد دمشق!
عین شاگرد کلاس پنج و چارشرح دادم عشق را مثل بهار
یک کمی بامزه ، یک قدری نو است پایتخت روسیه هم مسکو است
«قافیه اندیشم و دلدار من»خنده اش میگیرد از اشعار من
میسپارم پس به صلح و سرخوشی جملگيِّ دوستان را چکّشی!
عشق باشد یارتان خیلی زیادپایتخت ترکمنستان هم خوشبختانه هست عشق آباد!

فرياد براي آرادي مجتبي سميع نژاد

2005-12-02T00:47:00.000+06:00

مجتبي سميع نژاد يار و ياوري جز وب لاگ نويسان ندارد. ماجراي او را همه مي دانيم و از ظلمي که بر او رفته است آگاهيم. اين دعوت به يک کار جمعي و گروهي نيست؛ هر زمان اراده به چنين کاري کرده ايم، جز يکي دو مورد ناموفق بوده ايم. اين تقاضا و استدعا براي امضا کردن طومار و پتيشن نيست؛ تا کنون ده ها از اين طومار و پتيشن ها بي هيچ فايده و نتيجه اي امضا کرده ايم. اين يک فرياد است؛ فرياد اعتراض. فريادي که بايد خود ما را بيدار کند و بيدار نگه دارد. خود ِ مايي که فردا مي توانيم به جاي مجتبي به غل و زنجير کشيده شويم؛ در ميان جانيان و آدمکشان، بي پناه رها شويم؛ از هر چه دوستي و رفاقت است دلزده شويم.
با محمدرضا و نجمه که خود طعم زندان را به خاطر وب لاگ نويسي چشيده اند هم صدا شويم. شايد بيشتر از مجتبي و مجتبي ها خود ما باشيم که به اين گونه اعتراض ها نياز داريم. ما بايد نشان دهيم که هستيم و نمرده ايم. بايد نشان دهيم که هستيم و اعتراض مي کنيم. بايد نشان دهيم که هستيم و اميدواريم. شايد گوشي صداي ما را بشنود و دستي در ِ سلول مجتبي را باز کند. اين که چه کسي به اين اعتراض آغاز کرده است را فراموش کنيد. اين که شما بزرگ و بزرگوار آغازگر ِ حرکت نبوده ايد را فراموش کنيد. اين که اين کار اثري بر دل سنگ صاحب قدرت ندارد را فراموش کنيد. يک لحظه پنجره ي وب لاگ تان را به روي جهان باز کنيد و فرياد بزنيد، مجتباي وب لاگ نويس را آزاد کنيد! بگذاريد دنيا يک بار ديگر صداي شما را بشنود. اين کمترين کاري است که مي توانيم انجام دهيم.
اين نامه را در وب لاگ خودتان کپي کنيد. اگر با جمله يا جملاتي از آن موافق نيستيد چشم بر آن ببنديد. اگر لحن آن را نمي پسنديد، غمض عين کنيد. اگر خودتان مي توانيد بهتر از آن بنويسيد، نوشتنش را براي بار ديگر بگذاريد. از چنين حرکت هاي جمعي فقط اثر کلي است که باقي مي ماند نه جملات و ريزه کاري ها. با اين حرکت جمعي همراه شويد.
***
نامه ي سرگشاده به رييس دستگاه قضايي
آقاي هاشمي شاهروديرييس دستگاه قضاييبا سلام؛
در ميانه هاي پاييز1383،هنگامي كه خبر بازداشت دوست عزيزمان،مجتبي سميع نژاد را شنيديم؛گمان نمي برديم كه بازداشت او اينگونه ادامه يابد.ولي امروز بيش از يك سال است كه او زندان را در بدترين و ناگوارترين شرايط تجربه مي كند."همزيستي اجباري او با تبهكاران حرفه اي،محروميت از ابتدايي ترين حقوق انساني و بازماندن از ادامه تحصيل در دانشگاه" از نمونه ستم هايي است كه به وسيله دستگاه قضايي و امنيتي جمهوري اسلامي بر او رفته است.پرونده سازان امنيتي چه بسيار كوشش نمودند تا با وارد كردن اتهامات بي پايه و اساس به مجتبي،او را براي ساليان دراز به گوشه ي زندان بفرستند.اين همه پافشاري دستگاه اطلاعاتي حكومت براي نگه داشتن سميع نژاد در زندان،تنها به سبب استواري و ايستادگي مجتبي در عقايدش است كه سخت بر پرونده سازان گران آمده است.دستگاه قضايي نيز متاسفانه بر مبناي آنچه كه گزارش مرجع رسمي(وزارت اطلاعات)خوانده مي شود،چشم و گوش بسته،حكم بر محكوميت مجتبي سميع نژاد داده است.جاي بسي نگراني است كه گزارش آزادي ستيزانه ي يك دستگاه امنيتي اينگونه مورد اعتماد قرار مي گيرد و جواني به سبب وبلاگ نويسي اينچنين در بازداشت باقي مي ماند.چگونه است دستگاهي كه خود را مستقل مي داند اينگونه به راحتي تحت تاثير پرونده سازي هاي دروغين،راي بر محكوميت جواني مي دهد كه تنها جرم او"استفاده از حق آزادي عقيده و بيان" و "انتشار عقايدش در وبلاگ"بوده است؟آقاي رييس!مجتبي نه دستي در بازي هاي سياسي داشته است و نه جرمي انجام داده است.او جواني است كه اين روزها به جاي آنكه بر روي نيمكت دانشگاه و در ميان دانشجويان به تحصيل مشغول باشد؛در پشت ميله هاي زندان و در ميان مجرمان خطرناك،بهار جواني اش رو به خزان در حال گذر است.آقاي رييس!مجتبي سميع نژاد نبايد "قرباني كارزار صاحبان قدرت" شود.او نه به اين جناح اميد دارد و نه به آن جناح دل بسته است.مجتبي را با بازي هاي نازيباي سياسي كاري نيست.او جايي را براي كسي تنگ نكرده بود و كرسي قدرتي را هم نمي خواست.او تنها مي خواهد آزادانه آنچه را كه در ذهن خود مي پروراند،بر روي وبلاگ منتشر سازد.اين خواسته ي زيادي نيست اما تاواني كه او مي پردازد چه بسيار زياد است.در پايان از شما خواهانيم كه با تكيه بر استقلال دستگاه قضايي،بستر آزادي مجتبي سميع نژاد را فراهم سازيد

گفتگو های تنهایی

2005-09-25T15:43:00.000+06:00

داشتم به این فکر می کردم که واسه چی اینجا می نویسم؟ واسه این که دیگران بخونن ؟ من که خواننده ای ندارم خوب این از جهاتی خوبه !! و از جهاتی نه مثل این می مونه که توی خلع می نویسم راستش اینجای که من هستم تا نزدیک ترین کسی که فارسی صحبت می کنه یه 400 کیلو متری راهه !! شاید اینجوری که نمی تونم فارسی حرف بزنم لااقل می تو نم بنویسم یه جورای هم دلم می خواد این لحظات رو ثبت کنم واسه آیند ها واسه گلابم که وقتی که بزرگ شد بدونه که این دورانی که از هم دوریم رو با یادش سر کردم این روزا مصادفه با مدرسه رفتن گلم نمی دونید با چه ذوقی رفتم براش خرید کردم یه کوله پشتی و آب رنگ و ..... کلی کیف داشت یه وقتایی خیلی دلم می گیره واسه این همه نامردمی که تو دوران ما مرسوم کوی و بازار شد. از این که آدما سنگی شدن و هیچ کی به فکر هیچ کی نیست!!! شاید حق با نیچه باشه :GOD IS DEAD

يادداشت‌های نيک آهنگ کوثر

2005-09-09T14:07:00.000+06:00

يادداشت‌های نيک آهنگ کوثر

سلامی دوباره

2005-09-09T13:28:00.000+06:00

بلاخره بعد از مدتها الافی تونستم دوباره فونت فارسی رو نصب کنم. و دوباره اینجا بنویسم این روزا وقت آزاد بیشتری دارم و مشغول یه پروژه جدید هستم توی پست های بعدی جزییات بیشتری رو اینجا می آرم این روزا بیشتر با گلابم صحبت می کنم بعد این همه سال تونستم باهاش تلفنی صحبت کنم. همینم غنیمته توی غربت راستی یاد داشت های نیک آ هنگ هم تازه گی ها جالب شده منو می بره به اون دوران دلشوره و نکبت که اصلن حال و روزه خوبی نداشتم. بعد جریان کوی دانشگاه تهران و سرکوب تظاهرات و سرخوردگی شدیدی که داشتم خودم تبعید کردم به یه روستای دور از هیاهوی تهران راستش هم سر خورده بودم و هم بیکار واسه همین تصمیم گرفتم برم روی یه تیکه زمین که از مادرم گرفتم یه جوجه کشی راه بندازم و از همین جا دوران در بدری های من شروع شد و تا همین الان که دارم اینا رو می نویسم ادامه داره راستش فکر می کنم حالا حالا هم اینجا و دور از اون جا توی این تبعیدی که از اون روز شروع شد بمونم.تا بعد

پارسا‌‌‌نوشت

2005-08-24T23:24:00.000+06:00

پارسا‌‌‌نوشت

چرا تبعیدی؟

2005-03-24T19:31:00.000+06:00

راستش تبعیدی اسم کتابی که 3 ساله دارم روش کار می کنم البته درستش اینه که این سالا هی دل دل میکنم می نویسم سعی می کنم که به واقعیت های که پشت سر گذاشتم وفادار بمونم!!!!! ولی خوب هر چی بیشتر می گذره انگاری یه جورایی احساسم نسبت به همه اون چیزایی که می خواستم ازشون بگم دچارنوسان میشه به خاطر همینم تا حالا چندبار دست نوشته هامو پاره کردم.خوب دیگه اینجوری دیگه اما اینبار دیگه میخو ام تمومش کنم با این امید که همه اونایی که یه زمانی قهرمان قصه من بودن اگه خطایی از این قلم دیدن بدونن که این چیزایی که این جا می خونن احساسم در همون زمان بوده و این لزوما به این معنا نیست که الانم همون احساسو دارم.ذکر یک نکته دیگه رو هم ضروری می دونم اونم اینه که انتخاب اسامی قهرمانهای قصه زندگی من کاملا غیر واقعیه(این اسامی تنها قسمتی که واقعی نیست) و هر گونه تشابه اسمی با اونایی که احتمالا میشناسید صرفا تصادفیه .بعدا نگید نگفتم

عیدی عشق

2005-03-20T14:56:00.000+06:00

یادش بخیر اون وقتا که بچه تر بودیم چه کیفی می کردیم وقتی که عیدی می گرفتیم کلی ذوق می کردیم شاید واسه همین بود که من هیچ وقت دلم نمی خواست بزرگ شم!!! آخه آدم بزرگا عیدی نمی گیرن
الان که دارم اینا رو می نویسم دلم غنج می زنه واسه اون روزا که انگاردور از دست رسن و جز خاطره چیزی ازشون نمونده خوب اینا رو گفتم تا از آخرین عیدی که با گلاب بودم بنویسم آره خوب یادمه گلابم 2سالش بود 2روز مونده بود به عید اومدم خونه و با گلاب رفتیم صادقیه می خواستم براش یه گردنبند طلا بخرم با هم چند تا طلا فروشی رو زیرو رو کردیم تا بلاخره اون چیزی رو که دلش می خواست رو پیدا کردیم حتما تعجب می کنید که چطور یه بچه دو ساله می تونه چیزی رو بپسنده؟ ولی باید اینو بگم که من خودم از روزی که گلاب بدنیا اومد به خودم اجازه ندادم که بهش چیزی رو تحمیل کنم مواقعی که می خواستم براش عروسک بخرم می زاشتم خودش انتخاب کنه و از حالت چهره اش متوجه می شدم که از چی خوشش می آد یا نه!!!! از همین تجربه برای خریدن گردنبند استفاده کردم که دیدم انگشتر های پشت ویترین نظرشو جلب کرده وقتی که یه انگشتر هم براش خریدم از خوشحالیش فهمیدم که اشتباه نکردم بعد تصمیم گرفتم که گوش گلاب رو هم سوراخ کنم رفتیم یه مغازه پیدا کردیم و با آقای صاحب مغازه صحبت کردم ازم خواست یه چند دقیقه ای صبر کنم در همین اثنا دیدم که گلاب بغض کرده با همون زبون بچه گونه بهم گفت: بابا مسعود منو از اینجا ببر!!! دیدم نمی تونم شاهدگریه های گلم باشم از صاحب مغازه عذرخواهی کردم و اومدیم خونه
خوب صحبت از عید و عیدی کردم همین جا می خوام عیدی همه عزیزایی که دوسشون دارم و ازشون دورم رو بدم می خوام تو این لحظه ها که نزدیک سال تحویله اینجوری ادای دین کنم می خوام بگم گرچه ازتون دورم ولی از عشقم ذره ای بهتون کم نشده دوستون دارم و برای اون عیدی که دوباره دور هم جمع بشم و عیدی بدیم و عیدی بگیریم لحظه ها رو با دعای خیر براتون سر می کنم.پاینده ایران سر زنده ایرانی

عید غربت

2005-03-19T20:55:00.000+06:00

این دومین عیدیه که من دور از خونه ام گرچه این مدت واقعا واسه من دوره دگرگونی بوده و اعتراف می کنم که خیلی سازنده بوده اما اینم درسته که هیچ جا خو نه نمی شه و چقدر این واقعیت و قتی دور از خونه و همه اونایی که دوسشو ن داری هستی خودشو بیشتر به رخ می کشه خو ب تا وقتی که نعمتی رو از دست ندادی قدر شو نمی دونی اینم طنز تلخ روزگاره و طرفه این که تا خودت از نزدیک لمسش نکنی متو جه نمی شی که چقدر تلخه!!! یادمه روزی که برای همیشه از خونه دیوها می خواستم بیام بیرون به مادر گلاب گفتم که باید هزینه- فایده کرد باید دید اصلا می ارزه که من برم و گلاب بدون پدر بزرگ شه؟!!!! در جوابم گفت: گلاب الان کوچیکه و وقتی که برگردی وضعمون خوب شده و.......... اون موقع با این ایده که برای ساختن فردایی بهتر واسه گلاب من باید هر کاری که از دستم برمیاد انجام بدم و این بود که صبح روز 17 فروردین 1381 به جای اون که برم سر کار رفتم خیابون منوچهری اول دلار خریدم بعدم یه چمدون با یه دربستی رفتم خیابون فلسطین و از آژانس هواپیمایی درخواست جا کردم اما برای اون روز جا نداشتن رفتم ترمینال غرب و یه بلیط برای استامبول خریدم و برگشتم خونه دیوا که لباسامو جمع کنم صدای قلبمو می شنیدم همچین تندتند میزد که انگاری می خواد از سینه ام بزنه بیرون لباسامو ریختم تو چمدوون یه نگاهی به سر تاسر خونه انداختم انگار بار آخریه که اونجا رو می بینم باهاش خداحافظی کردم از در آپارتمان که اومدم بیرون از خودم پرسیدم یعنی من دوباره اینارو می بینم؟ از پله ها اومدم پایین جلوی در آپارتمان دیوا که رسیدم صدای گریه گلاب و از اون تو شنیدم واستادم می خواستم در بزنم تا به این بهانه که چرا گریه می کنه یه بار دیگه ببینمش ولی مادرش بهم سفارش کرده بود که دیوا نباید از رفتنم خبردارشن!!!!! واسه همینم از پله ها اومدم پایین دم در حیاط دیگه نتونستم تحمل کنم بغضم ترکید واسه اینکه راننده نفهمه عینک آفتابی مو زدم و تموم راه رو بیصدا گریه کردم این خونه ای بود که با چشم گریون اومدم توش و با چشم گریون هم ترکش کردم. ازاون روز تا الان برای ساختن اون فردایی که برای گلابم آروز کرده بودم آواره غربت شدم تا روزی که برگردم ولی آیا گلابم اصلا منو یادش هست؟

نقطه سر خط

2005-03-18T17:36:00.000+06:00

این اولین نوشته ام تو خونه تاز ه است می خوام به یاد افسانه شخصی ا م اونو شروع کنم حالا بعد این همه سال بهش رسیدم!!! نمی دو نید که چه حالی دارم مثل پر ند ه ها سبک با لم فکرشو بکنید پس از گذشتن 12 سال به اون چیز ی که بهش اعتقاد دارین و براش از همه چیز تون می گذرید به درستی اون کاری که کردین و رنج هایی که تو این راه متحمل شدین ایمان دارید و یهو می بینید که تو بزرگ ترین امتحان زند گی تون سربلند بیرون اومدین. چه کیفی داره جاتون واقعا خالی
راستی یه سوال چرا بعضی ها فکر می کنن که جای بچه پیش مادرشه؟ قبلا اینو بگم که اصلا به این معتقد نیستم که جای بچه ها پیش پدره درستش اینه که هر کودکی به هر دو برای رشد و تکامل نیاز داره و این که ما ها به خودمون حق بدیم یکی رو حذف کنیم کاملا ظالمانه است خوب شاید سوال کنید در صورتی که پدر و مادر چشم دیدن همو نداشته باشن اون وقت تکلیف چیه؟ راستش این دقیقا همون چیزیه که من الان با هاش روبرو هستم و مدت هاست که فکرمو مشغول کرده این که من چه جوری می تونم بدون اینکه گلابم رو از مادرش بگیرم جای خالی پدر رو هم براش پر کنم؟
راستی گلاب اسم دخترمم من 3 ساله که از دیدنش محرومم حتما می گید چرا؟ به همون دلیل ظالمانه که گفتم آره الان دیدن دخترم افسانه شخصی امه آخه میدونید ما آدما بدونه افسانه نمی تونیم زندگی کنیم!!! خلاصه اینکه کار و بارم این شده که همش به اون زمانی که می خوام با گلاب سر کنم فکر میکنم و با این رویا شب و روزم سر میشه.